Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι,
πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

Συγχωρήστε τους γονείς σας. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, από τα λάθη τους προέκυψε κάτι θετικό. Εσείς βέβαια, που, τώρα μαθαίνοντας από αυτά τα λάθη, μπορείτε να επιλέξετε ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνους, ακριβώς επειδή γνωρίζετε καλύτερα.


Συγχωρήστε τους γονείς σας για το έλλειμμα αγάπης, για τις λιγοστές εμπειρίες που είχατε μαζί τους, για όλο τον πόνο και την κακομεταχείριση που ίσως βιώσατε κοντά τους.
Γνωρίζουμε ότι υποφέρετε ακριβώς από τις συνέπειες αυτών των πράξεων. Καταλαβαίνουμε ότι έχετε πληγωθεί και αυτό προκαλεί μένος απέναντι στους γονείς σας.
Εάν το καλοσκεφτείτε, όμως, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Εάν κι εσείς είχατε βιώσει τις ίδιες εμπειρίες ή είχατε ζήσει τις ίδιες καταστάσεις, ίσως καταλήγατε στις ίδιες επιλογές με εκείνους.

Συγχωρήστε τους γονείς σας, επειδή έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν

συγχωρήστε τους γονείς σας 
Συγχωρήστε τους γονείς σας διότι κανείς δεν βρέθηκε να τους διδάξει πώς να πραγματώσουν καλύτερα το ρόλο που ανέλαβαν.
Ξέρουμε ποια φράση πέρασε πολλές στιγμές από το μυαλό σας: “Προτιμότερο θα ήταν να μη με είχαν φέρει στον κόσμο αυτό!”
Η στάση αυτή όμως είναι άδικη. Σίγουρα αντιπροσωπεύει κάτι που οι γονείς σας δεν θα έπρεπε ποτέ να ακούσουν να βγαίνει από το δικό σας στόμα.
Μπείτε για λίγο στη θέση τους. Αναρωτηθείτε πώς θα νιώθατε εάν το δικό σας παιδί ξεστόμιζε κάτι τέτοιο σε εσάς.
Το να συγχωρήσετε τους γονείς σας θα σας βοηθήσει να συγχωρήσετε και τους εαυτούς σας όταν θα κάνετε τα ίδια ή ακόμη και διαφορετικά λάθη από εκείνους.
Κανείς δεν έχει το αλάθητο. Ειδικά όταν είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη της ανατροφής και διαπαιδαγώγησης ενός άλλου ανθρώπου.
Σας προτρέπουμε να συγχωρήσετε τους γονείς σας. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, από τα λάθη τους προέκυψε κάτι θετικό.
Πάει το μυαλό σας ποιο μπορεί να είναι αυτό; Εσείς, βέβαια. Εσείς που, τώρα γνωρίζοντας αυτά τα λάθη, μπορείτε να επιλέξετε ένα διαφορετικό μονοπάτι από εκείνους.
Εάν ωστόσο η δυσαρέσκεια εξακολουθεί να φωλιάζει στην καρδιά σας, θα καταλήξετε με βεβαιότητα να αναπαράγετε τα ίδια λάθη, πιθανόν και ακόμη χειρότερα από εκείνους.

Ελευθερωθείτε από το συναισθηματικό βάρος

συγχωρήστε τους γονείς σας 
Ορισμένες φορές, ο θυμός για τα άσχημα βιώματα της παιδικής ηλικίας μπορεί να προξενήσει δυσαρέσκεια και συναισθηματικό βάρος για χρόνια.
Μπορεί να μη γνωρίζετε το γιατί, αλλά σίγουρα δεν είστε αληθινά ευτυχισμένοι. Σαν κάτι να υπάρχει που δεν θέλετε να δείτε ή να αντιμετωπίσετε.
Η υπερηφάνειά σας κάποιες στιγμές σάς αποτρέπει από το να κάνετε εσείς το πρώτο βήμα. Σας εμποδίζει να συγχωρήσετε τους γονείς σας για τα όποια λάθη τους, περιμένοντας εκείνοι να το αντιληφθούν πρώτοι και να σας ζητήσουν συγγνώμη.
Γιατί όμως να επιμηκύνετε το χρονικό διάστημα του συναισθηματικού βάρους που νιώθετε;
Εξάλλου η προσωπική σας ευτυχία διακυβεύεται. Στα χέρια σας λοιπόν και η ευθύνη να χαράξετε το δικό σας δρόμο. Δεν είστε πλέον τα μικρά παιδιά που οι γονείς σας επέλεγαν και έπαιρναν τις αποφάσεις για λογαριασμό σας.
Τώρα, είστε εσείς οι ενήλικες και πρέπει εσείς να αναλάβετε να κάνετε το πρώτο βήμα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά να σκύψετε το κεφάλι, να υποταχθείτε ή ακόμη και να ταπεινωθείτε μπροστά στους άλλους.
Αντιθέτως, το πρώτο βήμα της συγχώρεσης θα αποτελέσει μία από τις καλύτερες αποφάσεις που κληθήκατε να πάρετε ποτέ μιας. Θα σας ελευθερώσει από το συναισθηματικό βάρος, από το πυκνό σκοτάδι που καλύπτει τη ζωή σας.

Όλα όσα μπορείτε να μάθετε

συγχωρήστε τους γονείς σας 
Ακόμη και αν οι ίδιοι οι γονείς σας δεν διδάχτηκαν από τον πόνο που σας προξένησαν, υπάρχει κάποιος που έλαβε πολύτιμα μαθήματα ζωής – και αυτοί είστε εσείς!
Η ζημιά που προκλήθηκε σίγουρα σας έχει πληγώσει βαθιά. Να είστε σίγουροι, όμως, ότι κάτι καλό προέκυψε από όλα αυτά.
Εξάλλου, είναι στο δικό σας χέρι πλέον να ανατρέψετε τα πάντα. Ειδάλλως θα συνεχίσετε να κουβαλάτε το συναισθηματικό βάρος που θα σας οδηγήσει στις ίδιες λανθασμένες πρακτικές.
Εάν όλα στη ζωή ήταν τέλεια, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να μάθουμε.
Παράξενο είναι βέβαια που τις περισσότερες εμπειρίες τις αποκτούμε συνήθως μέσα στις πιο άσχημες συνθήκες. Οι συνθήκες αυτές όμως μας βοηθούν να μεγαλώσουμε, να ωριμάσουμε και να γίνουμε καλύτεροι.
Κάποτε ήσασταν μικρά παιδιά, αδύναμα και ανίσχυρα να αλλάξουν τα πράγματα. Τώρα όμως είστε ενήλικες απόλυτα ικανοί να χαράξουν τη δικής τους πορεία.
Είναι δική σας η επιλογή να συγχωρήσετε τους γονείς σας για τα λάθη τους. Να απαγκιστρωθείτε από τις σκιές του μακρινού παρελθόντος ή να ζήσετε τη ζωή σας γεμάτοι δυσάρεστα συναισθήματα και μίσος απέναντι σε δύο ανθρώπους που απλώς δεν γνώριζαν τι καλύτερο να κάνουν.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Γέρο" ανίκατε μάχαν...

Όταν θέλεις να κάνεις αστεία με κάποιον γέρο, σκέψου το πρώτα καλά.

Δύο εγγόνια αποφασίζουν να κάνουν ένα "χουνέρι" στον παππού τους.

Θα του προτείνουν να πάνε στην ταβέρνα να τον κεράσουν και την ώρα του λογαριασμού  θα προσποιηθούν ότι δεν έχουν χρήματα.

Βρίσκουν τον παππού τους και του λένε. "Παππού, πάμε να σου κάνουμε το τραπέζι στην ταβέρνα;"

Ο παππούς συμφωνεί και αργά-αργά και κούτσα-κούτσα, γέρος ων, στηριζόμενος στην μαγκούρα του, φτάνουν στην ταβέρνα.

Εκεί φάγανε, ήπιανε και γέλασαν με την ψυχή τους. 

Σαν ήρθε ο λογαριασμός λέει ο ένας εγγονός στον άλλο. "Πλήρωσε εσύ γιατί εγώ δεν έχω μαζί μου χρήματα. Όταν πάμε στο σπίτι θα σου δώσω τα μισά".
"Εντάξει" λέει ο άλλος εγγονός. Αρχίζει να ψάχνει τις τσέπες του και λέει. "Ωχ, δεν έφερα μαζί μου το πορτοφόλι".
"Και τώρα τι κάνουμε;" Ρώτησε ο άλλος εγγονός.

Ο παππούς αφού τους γραδάρισε με την κοφτερή ματιά του, τους λέει.
"Ακούστε εγγόνια μου τι θα κάνουμε, θα το βάλουμε στα πόδια και όποιον πιάσει το γκαρσόνι, αυτός θα πληρώσει".

Τα εγγόνια ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Πλήρωσαν φυσικά τον λογαριασμό αλλά τους έγινε μάθημα να μην ξανατολμήσουν να αστειευτούν με τον παππού τους.


Ιδεοπηγή

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Πώς αισθάνεται πραγματικά ένας ηλικιωμένος,
όταν του δίνουμε τη θέση μας στα ΜΜΜ

Οι περισσότεροι κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε δώσει τη θέση μας σε έναν ηλικιωμένο στο λεωφορείο, το τρένο ή το μετρό. Και, όλοι, πιθανότατα θα φτάσουμε κάποια στιγμή στη θέση τους. 
Ένας ηλικιωμένος άντρας εξομολογείται στη The Guardian πως πραγματικά νιώθει, όταν ένας πιο νέος σε ηλικία τού προσφέρει τη θέση του να καθίσει;

Ευγνωμοσύνη; Αμηχανία; Ντροπή; Στεναχώρια για το γεγονός της ηλικίας τους; Την αίσθηση ότι με την κίνησή μας ίσως τον προσβάλλουμε; Ή και όλα αυτά μαζί;

«Η έφηβη που μου προσφέρει τη θέση της στο λεωφορείο είναι όμορφη, παρατηρώ. Άραγε μου επιτρέπεται ακόμα να παρατηρώ τέτοια πράγματα; Με το πιο ζεστό της χαμόγελο, σηκώνεται και κατευθύνεται προς το διάδρομο με μια χάρη που μοιάζει σαν να υποκλίνεται. Nιώθω άσχημα που την ξεβολεύω. «Όχι!», της φωνάζω σιωπηλά, συγκρατώντας ένα εσωτερικό γέλιο. «Ανήκω σε μια γενιά που, κανονικά, εγώ θα έπρεπε να το κάνω αυτό για σένα», λέω και την ίδια στιγμή συνειδητοποιώ πόσο περασμένη και ξεχασμένη μοιάζει αυτή η εποχή.

Ο λόγος μου δεν πιάνει τόπο. Νιώθω να καίω από αμηχανία και σύγχυση. Αργότερα, σκέφτομαι ότι αυτή ήταν μια κίνηση ευγένειας, ένα παράδειγμα καλοσύνης μέσα σε μια κακομαθημένη και κακότροπη γενιά. Χαμηλώνω το κεφάλι σαν ένδειξη αναγνώρισης, αλλά την ίδια στιγμή αισθάνομαι ντροπή. Είμαι γυμνασμένος, ικανός, δυνατός. Στο κεφάλι μου, είμαι νέος ακόμα και με σοκάρει που κάποιος με κάνει να ανανγωρίζω την προχωρημένη μου ηλικία.

Αποδεχόμενος τη θέση είναι σαν να αποδέχομαι την κατάσταση μου, δηλαδή ηλικιωμένος, εξαρτημένος και με ανάγκη για φροντίδα- ένα status που δεν είμαι ακόμα σε θέση να αποδεχτώ. 

Από την άλλη αν αρνηθώ είναι σαν να απορρίπτω μια κίνηση γενναιοδωρίας και να φαίνομαι αχάριστος. Το να τα εξηγήσω όλα αυτά όμως σε ένα γεμάτο λεωφορείο, είναι, επιεικώς, αδύνατο.
____________________
theguardian.com

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Malcolm Applegate: Κρυβόταν 10 χρόνια στο δάσος για να…
σωθεί από τη γυναίκα του! - went to live in the woods for TEN YEARS

"Του 'τρωγε τα τζιέρια", καταπώς φαίνεται, και πήρε τα βουνά και τα... δάση!!

Ένας Βρετανός κηπουρός το έσκασε από το σπίτι του και πέρασε μια δεκαετία στα όρη και τα δάση για να ξεφύγει από τη χειριστική συμπεριφορά της καλής του.
Ο 62χρονος σήμερα Malcolm Applegate πέρασε πολύ καιρό στην ερημιά, μέχρι να βρει ένα απομονωμένο γηροκομείο και να ζήσει εκεί το υπόλοιπο διάστημα, δουλεύοντας ως κηπουρός.

Ο άνδρας εργαζόταν πολλές ώρες και η συμπεριφορά της συζύγου «γινόταν ολοένα και πιο ανορθολογική», όταν και πήρε την πικρή απόφαση να τα αφήσει όλα πίσω του. 
Πλέον βρήκε σπίτι σε ένα καταφύγιο αστέγων του νότιου Λονδίνου προσπαθώντας να ξανακερδίσει τη ζωή του.
Ο κηπουρός έκανε τίμια το επάγγελμά του για 25 συναπτά έτη, μέχρι που έκανε το λάθος, όπως λέει, να παντρευτεί. 
«Όσο περισσότερη δουλειά είχα, τόσο πιο πολύ εξαγριωνόταν η σύζυγος. Δεν της άρεσε να περνάω μεγάλα διαστήματα μακριά από το σπίτι».
Οι καυγάδες ήταν καθημερινοί και τα πράγματα ξέφευγαν. «Έπειτα από ένα μακρό διάστημα που προσπαθούσα να σώσω τη σχέση μας, αποφάσισα να φύγω για τα καλά. Χωρίς να πω λέξη σε κανέναν, ούτε στην οικογένειά μου, μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Και ήμουν αγνοούμενος για 10 χρόνια».

Πλέον ζούσε στα δάση ως απόκληρος, μέχρι να πιάσει τη δουλίτσα στο γηροκομείο, όπου και παρέμενε όλη μέρα και όλη νύχτα για να είναι αθέατος.
Κι ενώ επανενώθηκε πρόσφατα με την οικογένειά του, συναντώντας ας πούμε την αδερφή του για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία, τη σύζυγό του ούτε που την αναζήτησε…

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Παγκόσμια ημέρα γηρατειών (1 Οκτωβρίου)


Οι ηλικιωμένοι σε κάθε κοινωνία αποτελούν πολύτιμο κεφάλαιο από το οποίο αντλείται σημαντική γνώση και για τούτο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη ευαισθησία και προσοχή.
1η Οκτωβρίου: μια ημέρα αφιερωμένη στα γηρατειά, και εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να σας παρουσιάσουμε ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη με τίτλο «Ένας γέρος»
Ένας γέρος
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθές.
Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! -την ψεύτρα που έλεγε
«Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»
Θυμάται ορμές που βάσταγε
και πόση χαρά θυσίαζε.
Την άμυαλή του γνώσι κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.
… Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται ο γέρος εζαλίσθηκε.
Κι αποκοιμάται στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Να μην ξεχνάμε στις γιορτές τα "χαμομηλάκια" που μας μεγάλωσαν

Τις γιορτές μην ξεχνάμε τους ηλικιωμένους

H κατάσταση την περίοδο των γιορτών είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, καθώς η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα κάνει πιο δυσβάσταχτη τη μοναξιά
ηλικιωμένοι είναι η πιο ευαίσθητη και ευάλωτη στην κατάθλιψη μερίδα του πληθυσμού, ειδικά κατά τις γιορτινές ημέρες.
H απώλεια των αγαπημένων προσώπων αποκτά άλλη διάσταση και σημασία, βιώνεται πιο έντονα αυτές τις στιγμές. Tο ίδιο και η απομάκρυνση των παιδιών από την οικιακή εστία, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια και να πορευθούν στη ζωή τους.
Συμβαίνει, και είναι άσχημο, πολλοί ηλικιωμένοι να είναι ξεχασμένοι και να ζουν μόνοι τους, και πιθανώς χωρίς σύντροφο. Tο αίσθημα της εγκατάλειψης που νιώθουν, έχοντας μείνει πίσω και μόνοι είναι εντονότερο τις γιορτές. 
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους ηλικιωμένους, στη διάρκεια των εορτών να βρίσκονται, όχι μόνο με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά και με ανθρώπους της ηλικίας τους, με τους οποίους θα έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να μοιραστούν.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό
Το τραγούδι της Ρόουζ - Bette Midler - The Rose

Η υπέροχη ιστορία της Ρόουζ
Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.
"Γειά σου όμορφε. Είμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;"
Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. 
“Φυσικά και μπορείς!”.
Και με ζούληξε δυνατά.
“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα
“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.
“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια ”ηλικία;”
“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”, αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.
Γίναμε αμέσως φίλοι. Μετά τα μαθήματα συνηθίζαμε να περπατάμε μέχρι το φοιτητικό στέκι και να μοιραζόμαστε ένα μιλκσέικ σοκολάτας. Κάθε μέρα, για τους επόμενους τρεις μήνες φεύγαμε μαζί. Απολαμβάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Άκουγα γοητευμένος αυτή τη ζωντανή χρονομηχανή να μοιράζεται μαζί μου τις εμπειρίες της και τη σοφία της.
Με τον καιρό η Ρόουζ έγινε πασίγνωστη στο campus, έκανε φιλίες αμέσως όπου κι αν πήγαινε. Της άρεσε να ντύνεται όμορφα και να αφήνεται στην έλξη της προσοχής των άλλων φοιτητών. 
Στο τέλος του εξαμήνου η Ρόουζ έλαβε πρόσκληση να κάνει μια ομιλία στο χορό που διοργάνωνε ο αθλητικός σύλλογος. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μας δίδαξε. Αφού την προσφώνησαν, η Ρόουζ σηκώθηκε και ανέβηκε στο βήμα. Καθώς άρχισε την ομιλία της, της έπεσαν μερικά από τα χαρτιά της. Στενοχωρήθηκε κι ένιωσε λίγο άβολα. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε απλά:

“Λυπάμαι πολύ! Είμαι λίγο νευρική. Έκοψα τη μπύρα λόγω Σαρακοστής κι αυτό το ουίσκυ με έχει κάνει χάλια! Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να βάλω στη σειρά την ομιλία μου οπότε, θα σας πω απλά ό,τι γνωρίζω.”
Καθώς γελούσαμε, η Ρόουζ με έναν ήχο καθάρισε το λαιμό της και άρχισε την ομιλία της.

“Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.
Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχμένος.
Πρέπει να γελάμε και να βρίσκουμε λόγο να είμαστε ευδιάθετοι κάθε μέρα.
Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρό σου, πεθαίνεις. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μας που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν!
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του γερνάω και μεγαλώνω. Όλοι γερνάμε και δεν χρειάζεται να έχουμε κάποιο ταλέντο ή ιδιαίτερη δεξιότητα για αυτό. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.
Μη μετανιώνεις για τίποτα. Εμείς οι μεγάλοι συνήθως μετανιώνουμε περισσότερο για αυτά που κάναμε παρά για αυτά που δεν κάναμε. Οι μόνοι άνθρωποι που φοβούνται το θάνατο είναι αυτοί που μετανιώνουν.
Έκλεισε την ομιλία της τραγουδώντας θαρραλέα το τραγούδι “The Rose” και προσκάλεσε κάθε έναν από μας να μελετήσει τους στίχους του και να βρει τη θέση τους στη καθημερινότητά μας.
Η Ρόουζ κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο που ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια. Μια βδομάδα μετά την αποφοίτηση έφυγε ειρηνικά στον ύπνο της.
Πάνω από δυο χιλιάδες φοιτητές τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία σαν φόρο τιμής σε αυτή την υπέροχη γυναίκα που απέδειξε με τη στάση ζωής της ότι ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ !!!

Το τραγούδι της Ρόουζ τελειώνει κάπως έτσι:

Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική
και ο δρόμος τόσο μακρύς
και πιστεύεις ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς
και τους δυνατούς…
Θυμήσου: τον χειμώνα,
βαθιά κάτω από το χιόνι,
βρίσκεται ο σπόρος που
με την αγάπη του Ήλιου την Άνοιξη,
γίνεται Ρόδο.

~ Συγγραφέας άγνωστος
Απόδοση και διασκευή: Ευαγγελία Βασιλείου